Манайх гэр хороололд. Нэг гэртээ яваад очсон чинь манай гэрийн довчоонд тулгаад л нэээх том нүх ухчихсан байхийн... Барилга барих гэж байгаан гэнэ. Эргэн тойрны айл амьтан хүчээр нүүлгээд бөөөн юм болж байна. Би сандарч гүйгээд хүн амьтантай уулзаж учир байдлыг тодруулах гээд баахан гүйлээ. Нэмэр алга. Арай гэж ганган хар машинд суусан нөхрийг олж аваад учир байдлыг асуулаа.
"Энэ хэн гэдэг компани ингэж бариад байгаан бэ? Би яаж амьдрах болж байна аа? Хүчээр нүүлгэж, хөөж байгаа чинь арай дэндэж байгаа юм бишүү?" Өнөө залуу их л тайван тамхи баагуулж, майдар бурханы нүд шиг амирлангуй харцаар намайг доороос дээш харж байснаа,
"Миний дүү хүчрэхгүй байлгүй дээ. Энэ барилгыг Ерөнхий сайд Батболд бариулж байгаа юм. Хэлээ хүрэх газар заргалдахгүй юу даа."
Уур дүрэлзээд л явчихлаа. Гэр лүүгээ орсон чинь манай дүү унтаж чадахгүй уйлганаад хөхөө ч хөхөхгүй байна. Эгчийн толгой нь өвдчихөж, гэрийн довжоонд тулгаад шахуу ухсан гүн нүр рүү миний хайртай нохой унаад үхчихэж. Сэтгэл гонсойсон. Галын өрөөндөө ороод аялалар авч явдаг хутгаа халаасандаа хийлээ. Нэг найз руугаа залгаад,
"Найздаа нэг том тус болооч. Би анд явах гэсэн юм. Буугаа хоёр өдөр хэрэглүүлчих тэгэх үү? за за очоод авъя". Ингээд яг гэрийн хаалгаар гараад явах гэж байсан чинь ээж сэрээчихэж байгаам.
"БОСООЧ. АЖИЛДАА ЯВАХ ЦАГ ЧИНЬ БОЛЧИХЛОО"
Арга байхгүй нүдээ нухлаад л боссон. Гадаа нарлаг сайхан өдөр болох шинжтэй. Гэрийн дээвэр дээр үүрлэсэн болжмор үүрэндээ ирсэн бололтой ангаахай нар нь шуугилдаад л байна. Гарч цэцгийн мандалаа усалчихаад, тамхи татан жаал зогслоо. "Зүүдэнд хүртэл ороод байхдаа яадаг дурак вэ? Хогийн зүүднээс болж..." Эргэж орж өлгийтэй бяцхан дүүгээ үнслээ. Миний бурхад энэ л гэрт амьдардаг.
Ажил руугаа явж байхдаа засгийн газрын ордоны хажуугаар өнгөрсөн. Ордоны хажуугаар өнгөрч байхдаа ганц л зүйлийг бодсон.
"ЗҮҮДЭНД БИШ АМЬДРАЛД ДЭЭР МИНИЙ БУРХАДЫГ АЙЛГАЖ ТҮГШЭЭН, ӨРХ ГЭРИЙН МИНЬ АМАР АМГАЛАНГ ЭВДЭХ ЮМ БОЛ ЭРХЭМ САЙД ГУАЙ БИ ЧАМАЙГ ТАРВАГА ШИГ Л БУУДААД ХАЯЧИХНА ШҮҮ."